Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου τους τελευταίους μήνες. Το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη μέσα από τις πρωτοβουλίες του ιδιωτικού τομέα. Η εικόνα της ελληνικής οικονομίας δείχνει τις δυσκολίες του δρόμου της ανάκαμψης καθώς προστάζει την αλλαγή του μοντέλου παραγωγής όχι μόνο μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα αλλά και μεταξύ αγαθών και υπηρεσιών. Δυστυχώς για την Ελλάδα, τα λάθη και οι παραλείψεις των Ευρωπαίων ηγετών δεν ευθύνονται σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο θα θέλαμε, άρα η λύση βρίσκεται στη διόρθωση των δικών μας και μόνο λαθών.
Με βάση λοιπόν την παραδοχή αυτή, δύο επιλογές απομένουν, λύση εντός της ευρωζώνης ή λύση εκτός, δηλαδή επιστροφή στη δραχμή. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει επιλογή όμως υπάρχει επιλογή με πιο πιθανό ένα θετικό αποτέλεσμα. Εάν αποφύγουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις μπορούμε να αντιληφθούμε ποιες είναι πραγματικές μας επιλογές και όχι οι θεωρητικές.
Η περίοδος της επιστροφής στη δραχμή θα είναι μια περίοδος κοινωνικής αναταραχής και προσωρινής περαιτέρω επιδείνωσης της οικονομίας. Όμως θα επιλύσει το μεγάλο πρόβλημα της ρευστότητας της οικονομίας καθώς και το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας . Η έλλειψη ρευστότητας στην οικονομία ευθύνεται κατά ένα μεγάλο μέρος για την τόσο απότομη ύφεση της ελληνικής οικονομίας. Επιπλέον, το ποσοστό ανεργίας θα μειωθεί ενισχύοντας και πάλι τον κοινωνικό ιστό με τα αποτελέσματα αυτά να είναι σχετικά άμεσα.
Από την άλλη πλευρά, ο πληθωρισμός θα είναι αρκετά υψηλός με τα εισαγόμενα προϊόντα να είναι αρκετά πιο ακριβά. Η υποκατάσταση των εισαγωγών είναι πού θα τροφοδοτήσει την ανάπτυξη. Η πραγματική όμως αγοραστική δύναμη θα είναι αρκετά μειωμένη οδηγώντας σε μεταβολή των καταναλωτικών προτύπων. Θεωρείται αδήριτη ανάγκη η συνέχιση των μέτρων λιτότητας ώστε την αρχική υποτίμηση της δραχμής να μη διαδεχθούν περαιτέρω υποτιμήσεις αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό την αβεβαιότητα και στερώντας το οποιοδήποτε όφελος από την επιστροφή στη δραχμή.
Αυτό ακριβώς είναι και το κλειδί της επιλογής ανάμεσα στη δραχμή και στο ευρώ. Η πολιτική σταθερότητα και η απαρέγκλιτη άσκηση αυστηρής οικονομικής πολιτικής για την επόμενη δεκαετία αποτελούν απαράβατο κανόνα για την αποφυγή της βύθισης της ελληνικής κοινωνίας. Το διάστημα αμέσως μετά την επιστροφή στη δραχμή χρειάζονται πολιτικοί ηγέτες οι οποίοι θα κρατούν σταθερά το τιμόνι της χώρας απορροφώντας όλους τους κραδασμούς της μεταβατικής περιόδου.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια όμως η άσκηση της οικονομικής πολιτικής ήταν αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα πολιτικών και κυρίως μικροπολιτικών επιλογών. Στην Ελλάδα απουσιάζουν, για παράδειγμα, ανεξάρτητα ινστιτούτα και οργανισμοί ανάλυσης οικονομικών προτάσεων και επιλογών. Η ευκολία με την οποία παρουσιάζονται δημόσια οικονομικές πολιτικές ιδιαίτερα από την αριστερή πολιτική σκηνή, αποδεικνύει το σημαντικό αυτό πρόβλημα. Η πραγματική ανάλυση των επιπτώσεων διαφόρων οικονομικών μέτρων θεωρείται περιττή πολυτέλεια και ανάγεται στη σφαίρα του φανταστικού.
Η επίλυση των προβλημάτων αυτών δεν πραγματώνεται τόσο σύντομα όσο ευχόμαστε άρα η λύση της παραμονής στην ευρωζώνη και η συνεπακόλουθη πολιτική και οικονομική σταθερότητα αποτελούν τη μια και μοναδική επιλογή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου